Όπως είχα πει, διαβάζω τελευταία (εκτός των άλλων) το A Dark and Hungry God Arises του Donaldson. Το είχα αφήσει για κάποιο καιρό, γι’αυτό κιόλας δεν το έχω τελειώσει ακόμα· όμως τώρα πια βρίσκομαι προς το τέλος. Και οφείλω να πω ότι δεν με έχει ικανοποιήσει.

Αν σκεφτώ διάφορα στοιχεία του βιβλίου ένα-ένα, μπορώ να πω τα εξής:

Χαρακτήρες; Αν και σίγουρα όχι συμπαθητικοί άνθρωποι – λέρες, βασικά, οι περισσότεροι – έχουν ενδιαφέρον να τους παρακολουθήσεις.

Πλοκή; Έξυπνη. Ενδιαφέρουσα επίσης.

Ο κόσμος; Το όλο σκηνικό; Κι αυτό έχει ενδιαφέρον, και έχει και κάποιες αξιοσημείωτες ιδέες.

Το γράψιμο; Εεε, εδώ είναι το πρόβλημα.

Αντικειμενικά, δεν είναι άσχημο το γράψιμο, αλλά κινεί την πλοκή... π ά ρ α . . . π ο λ ύ . . . α ρ γ ά . . . α  ρ  γ  ά . . . Αναφέρονται τόσες πολλές φορές τα ίδια πράγματα, τόσες πολλές φορές... Και το καθετί, η κάθε πληροφορία, η κάθε ιδέα, ξεζουμίζεται μέχρι αηδίας. Η ενδοσκόπηση των χαρακτήρων φτάνει στα όρια της εξωφρενικότητας. Η ιστορία προχωρά σαν σαλιγκάρι.

Αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να ήταν γραμμένο και με τις μισές λέξεις· ίσως και με το ένα τέταρτο. Πιθανώς να είναι απλά ένα «βιβλίο της εποχής του»· γιατί εκείνη την περίοδο πολλά βιβλία φαντασίας γράφονταν μ’αυτό τον απίστευτα ανιαρό τρόπο.

Κάπου στα μέσα, μπήκα στον πειρασμό να το παρατήσω. Δεν είμαι σίγουρος ότι έκανα καλά που δεν το παράτησα. Προς το τέλος (που είμαι τώρα) μπορείς να πεις ότι σε αποζημιώνει κάπως· αλλά ένα βιβλίο – ειδικά ένα βιβλίο φαντασίας – δεν πρέπει να περιμένεις για να σε αποζημιώσει στο τέλος. Πρέπει να σε συνεπαίρνει από την αρχή μέχρι τέλος.